หลายวันก่อนดิฉันได้เข้าอบรมสัมมนาเกี่ยวกับระบบประกันคุณภาพของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ซึ่งจัดโดยกองบริการการศึกษาของมหาวิทยาลัย จากการเข้ารับฟังแนวทางการจัดทำระบบประกันคุณภาพในครั้งนี้ ทำให้ดิฉันเข้าใจกรอบแนวทางในการทำประกันมากยิ่งขึ้น แต่หลายคำถามที่เกิดขึ้นคือ ระบบการประกันคุณภาพการศึกษา..ดีจริงหรือ?? หรือเป็นการเพิ่มภาระงานให้กับอาจารย์ผู้สอนมากยิ่งขึ้น?? แต่เมื่อลองคิดพิจารณาถึงผู้ที่คิดระบบหรือผู้กำหนดระบบการประกันคุณภาพ แน่นอนว่า..แนวทางการประกันคุณภาพการศึกษาน่าจะเกิดจากความหวังดีของนักการศึกษาผู้เป็นคนต้นคิดเพื่อต้องการรักษามาตรฐานการศึกษาของไทยให้ดียิ่งขึ้น แต่อาจเป็นเพราะการจัดการที่ยังไม่ดีมากนัก ทำให้ระบบการประกันดูยุ่งยากขึ้นถนัดตา ในฐานะอาจารย์ผู้สอนในระดับอุดมศึกษา ที่มีหน้าที่หลักในการสอน การทำวิจัย การบริการวิชาการ และการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม กลับจะต้องมีภาระงานเพิ่มมากขึ้นในการเตรียมผักชี ไว้โรยหน้าตอนตรวจประกัน
ถามว่า..การปฏิบัติงานของบุคคลในหน่วยงานแต่ละคนนั้น บางครั้งไม่สามารถแสดงออกมาในลักษณะของเอกสารได้ จึงดูเหมือนไม่มีแหล่งตรวจสอบหรือตรวจสอบได้ยาก ทั้งที่ได้มีการปฏิบัติงานนั้นจริงๆ เราควรทำเช่นไร ระหว่าง ปฏิบัติหน้าที่ของเราไปตามปกติ และ เตรียมผักชีไว้ตรวจสอบ
